| Старац Сілуан Афонскі |
[May. 8th, 2008|05:33 pm] |
Сёння двойчы сустрэлася са старцам Сілуанам, спачатку атрымаўшы рассылку з сайтуПраваслаўе ў Бельгіі: 27 mai 2008, 18h30, Bruxelles, Atelier de rencontre et de discussion du Forum Orthodoxe de Bruxelles L'actualité du message de saint Silouane l'Athonite (1866-1938) animé par Jean-Claude Polet, Secrétaire de l'Association Saint-Silouane l'Athonite et professeur à l'UCL. Потым у фрэндстужцы: Письмо Томаса Мертона архимандриту Софронию (Сахарову) 1961 г.
А я ўспамінаю, як выбірала аднойчы падарунак для сваёй сяброўкі Александрыны, якая прыналежыць да харызматычнай царквы. Тады мне трапілася кніжная закладка са словамі Сілуана Афонскага "Трымай свой розум у пекле і не адчайвайся". Вядома, Алекс спачатку такім настаўленнем не праніклася, настолькі чужымм яно падаецца для харызматычнай духоўнасці. Нават анекдот ёсць: у пекле баптыст сетуе "мала чытаў Слова Божае", пяцідзесятнік - "мала маліўся", а харызмат ходзіць, заплюшчыўшы вочы, і паўтарае "а я веру, што я ў раі". Доўгі час і я "верыла, што я ў Царстве Божым", жывучы, заплюшчыўшы вочы, я жыла ў цемры. Потым я зразумела, што насамрэч, сэрца маё поўнае гэтай самай цемры, якую я чамусьці называла святлом, і я адчаялася. І вось тады словы прападобнага старца загучалі для мяне з надзеяй: "Трымай розум свой у пекле, і не адчайвайся". З аскетычнага пункту гледжання, гэта вельмі важны запавет, бо мы схільныя ўсе быць тымі харызматамі з анекдота, ці ў лепшым выпадку двумя іншымі асуджанымі на пекла. [Зараз сюды прыбяжыць invisiblepriest і будзе спрачацца пра вечныя пакуты :-)]. Але што як я разумею святога Сілуана - Гасподзь не асуджае нас на пекла, на пекла асуджаем мы самі сябе, але Гасподзь дае нам Царства Сваё, куды самі мы ні па веры сваёй, ні па справах сваіх, ні па аскетычных практыках, патрапіць не можам, узяць не можам. З першага сцверджання вынікае, што мы павінны разумець, дзе мы сапраўды заслугоўваем быць, і таму - трымаць свой розум у пекле. З другога - адчайвацца не трэба - Жывы Гасподзь! І ён дзеля нас прыняў смерць і сыйшоў у пекла, разбурыўшы яго, і вызваліўшы нас. "На зямлі целам, у пекле - розумам, як чалавек грэшны, сэрцам жа з Табою, А Ты на прастоле з Айцом і Духам, Усё напаўнаеш І нават пекла маё ўнутранае, Калі з вераю я прыклікаю імя Тваё Святое, Калі з любоўю паўтараю яго, Калі надзею пакладаю ў Табе: "Госпадзе, Іісусе Хрысце, памілуй мяне, грэшную", А потым зусім забываючыся і пра грэх свой, і пра сябе, І нават пра прагу быць памілаванай: "Госпадзе, Іісусе Хрысце...". |
|
|